Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Częstochowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 2019 r.

Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Agnieszka Gałkowska

Protokolant: st.sekr.sądowy Joanna Stefańczyk

przy udziale oskarżyciela publicznego z Komendy Miejskiej Policji w Częstochowie komisarza Krzysztofa Trzaskacza

po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019r.

sprawy H. F. s. S. i J.,

ur. (...) w O.

obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie

z dnia 27 maja 2019 r., sygn. akt XI W 770/18

orzeka:

1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 /pięćdziesiąt/ złotych opłaty za drugą instancję oraz kwotę 50 /pięćdziesiąt/ złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania odwoławczego.

Sygn. akt VII Ka 855/19

UZASADNIENIE

H. F. został obwiniony o to że w dniu 20.06.2018r. ok. godz. 18.00 w C. na skrzyżowaniu ul. (...) jako kierujący samochodem K. S. nr rej. (...) wymusił pierwszeństwo przed pojazdem V. (...) nr. rej. (...), czym spowodował kolizję, po czym odjechał z miejsca zdarzenia, tj. o wykroczenie z art. 86§1 kw

Wyrokiem z dnia 27 maja 2019r. wydanym w sprawie sygn. akt XI W 770/18 Sąd Rejonowy w Częstochowie:

1.  uznał obwinionego H. F. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku i za to na mocy art. 86 §1 kw skazał go na karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) zł;

2.  na mocy art. 119 § 1 k.p.w, art. 118 §1 kpw. oraz art. 3 ust. 1 w związku z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych w związku z § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.12.2017r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych oraz wydatki postępowania w kwocie 1102,26 (tysiąc sto dwa zł dwadzieścia sześć gr) złotych.

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego, zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucając mu:

1. błędne ustalenie stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia

a. przez przyjęcie, że zachowanie obwinionego wypełniło znamiona czynu z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 22 ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym i § 96 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, gdy przeczy temu materiał dowodowy w sprawie,

-kiedy to prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w oparciu o opinie biegłego, zeznania świadków i wyjaśnianie obwinionego prowadzą do wniosku- abstrahując od niżej podniesionych zarzutów oraz faktu nieprzyznania się obwinionego do popełnienia zarzucanego mu czynu- że, kierujący pojazdem matki V. nie zachował bezpiecznego odstępu oraz bezpiecznej odległości od pojazdu obwinionego;

2. obrazy przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia:

a. art. 82 § 1 kpow w zw. z art. 424 kpk, co miało zasadniczy wpływ na treść orzeczenia, a także utrudnia sformułowanie zarzutów apelacyjnych kontrolę odwoławczą, przez m.in. sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie wskazuje w treści logicznego procesu, który doprowadził Sąd I instancji do ustalenia winy obwinionego, pomija okoliczności ujawnione w sprawie, w szczególności przemawiające na korzyść obwinionego oraz pomija w tym zakresie omówienie dowodów,

b. art. 193 w zw. z art. 7 kpk w zw z art. 42 i 8 kpow- przez pominięcie w ustaleniu stanu faktycznego wyjaśnień obwinionego, prywatnej opinii biegłego i oparcie orzeczenia jedynie na zeznaniach świadka I. W., oczywiście zainteresowanego korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem w sprawie,

c. art. 410 w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 82 i 8 kpow- przez swobodną, dowolną i pozbawioną logicznych podstaw ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w szczególności opinii powołanego w sprawie biegłego oraz pokrzywdzonego;

3. obrazy przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 kpk w zw z art. 8 kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przez nie zastosowanie (w sytuacji wątpliwości) reguły in dubio pro reo.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego nie mogła zostać uwzględniona, gdyż podniesione w jej treści zarzuty nie zyskały aprobaty Sądu odwoławczego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli instancyjnej zaskarżone rozstrzygnięcie należało uznać za słuszne i sprawiedliwe. Wbrew wywodom zawartym w apelacji obrońcy obwinionego, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i z niezbędną wnikliwością. Podczas postępowania dowodowego Sąd I instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia czy istnieją podstawy do przypisania obwinionemu zarzuconego mu wykroczenia, respektując przy tym zasady procesowe, w tym zasadę prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k w zw. z art. 8k.p.w.), zasadę bezstronności (art. 4 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w), zasadę in dubio pro reo (art. 5 §2k.p.k. w zw. z art.8k.p.w.), a także zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k. w zw. z §8 k.p.w.). Dokonane w wyroku ustalenia faktyczne praktycznie uwzględniały całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 k.p.k. w zw. z art. 82§1k.p.w.). Przeprowadzone w taki sposób postępowanie dowodowe w sposób pełny wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności czynu przypisanego obwinionemu. W konsekwencji Sąd odwoławczy nie stwierdził jakichkolwiek wątpliwości w zakresie winy i sprawstwa H. F..

Przechodząc do rozważań na gruncie zarzutów podniesionych w treści apelacji obrońcy obwinionego chybiony jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do wadliwego, w ocenie obrońcy obwinionego przyjęcia, iż zachowanie obwinionego wypełniło znamiona czynu z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 22 ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym i § 96 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Powyższe ustalenia znalazły przecież potwierdzenie w zgodnych i wzajemnie uzupełniających się w tym zakresie dowodach tj. zeznaniach pokrzywdzonego, opinii biegłego oraz protokołu oględzin. Sąd Rejonowy dokładnie przeanalizował wyjaśnienia obwinionego oraz pokrzywdzonego, którzy prezentowali różne wersje wydarzeń i mając w polu cały zgromadzony materiał dowodowy słusznie przyjął, że relacja przedstawiona przez I. W. nie budzi wątpliwości. Pokrzywdzony w toku całego toczącego się w niniejszej sprawie postępowania karnego spójnie oraz wiarygodnie przedstawił przebieg wydarzeń jakie miały miejsce w związku zaistniałym zdarzeniem. Dodatkowo zeznania te pozostają w korelacji z wydaną w sprawie opinią biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i ruchu drogowego T. K.. Co prawda zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił biegłemu na rekonstrukcję kryminalistyczną rzeczywistego przebiegu przedmiotowego zdarzenia, niemniej jednak Sąd Okręgowy zwraca uwagę, że biegły w swoich wnioskach wskazał, że możliwy jest przebieg zdarzenia wynikający z zeznań pokrzywdzonego (k-68akt). Jednocześnie protokół oględzin samochodu pokrzywdzonego wskazuje na zaistnienie kolizji. Wyliczone uszkodzenia mogły powstać na skutek zderzenia samochodów w sytuacji przedstawionej przez pokrzywdzonego. Tym samym względy logiki i doświadczenia życiowego przemawiają za przyjęciem wersji przedstawionej przez I. W.. Natomiast odnosząc się wprost do wyjaśnień obwinionego Sąd Rejonowy był w pełni uprawiony przyjąć, że wyjaśnienia te są niewiarygodne bowiem już twierdzenia obwinionego co do godziny wyjazdu z C. są sprzeczne z dokumentem potwierdzającym wizytę żony obwinionego u lekarza wyznaczoną na godzinę 17.30. Okoliczność ta wpływa również na pozostałe wyjaśnienia obwinionego, który twierdzi, że nie brał w ogóle udziału w przedmiotowym zdarzeniu drogowym, gdyż nie jechał ul. (...). Takie twierdzenia obwinionego nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Nawet dołączona do akt sprawy prywatna opinia nie wskazuje jednoznacznie na brak udziału obwinionego w kolizji. Słusznie Sąd orzekający ustalił, że sposób przeprowadzenia opinii wskazuje, że celowo pominięto istotny z punktu widzenia kolizji obszar badania samochodu, aby wprowadzić w błąd i jedynie uwiarygodnić wyjaśnienia obwinionego. Ponadto, nie można zgodzić się z tezą apelującego, że to pokrzywdzony nie zachował bezpiecznego odstępu oraz bezpiecznej odległości od pojazdu obwinionego. W tej konkretnej sytuacji drogowej, odnosząc się do wzorca dobrego i rozważnego kierowcy przestrzegającego zasad bezpieczeństwa w ruchu, to od obwinionego, a nie jak wskazuje skarżący od pokrzywdzonego, należało wymagać, aby dokonał odpowiednich czynności zachowując przy tym szczególną ostrożność. Oskarżony przystępując do skrętu w prawo winien był upewnić się, czy możliwe jest wykonanie tego manewru bez utrudniania komukolwiek ruchu. Z tych wszystkich względów Sąd odwoławczy nie mógł podzielić pierwszego z podniesionych przez skarżącego zarzutów, bowiem zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wykazał, że H. F. w dniu 20 czerwca 2018 r. ok. godz. 18 w C. wymusił pierwszeństwo przed pojazdem V. (...) nr rej. (...), czym spowodował kolizję, po czym odjechał z miejsca zdarzenia.

Kolejno Sąd Okręgowy wskazuje, iż całkowicie niezasadny jest także zarzut obrazy art. 82 § 1 kpw w zw. z art. 424 k.p.k. zawarty w apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego. Wbrew zarzutom podnoszonym przez skarżącego uzasadnienie wyroku w pełni odpowiada wymogom tego przepisu, skoro Sąd Rejonowy wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tym zakresie oparł się dowodach, którym z przeprowadzonych dowodów odmówił przymiotu wiarygodności i dlaczego. Sąd Rejonowy wyjaśnił także prawno-karną ocenę zachowania obwinionego oraz przytoczył okoliczności które miał na względzie przy wymiarze kary obwinionemu za popełniony przez niego czyn. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie pozwoliło więc na przeprowadzenie kontroli przez Sąd Odwoławczy i ocenę zasadności podnoszonych przez skarżących zarzutów bowiem nie dostrzeżono żadną miarą, by treść uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia ograniczała w jakimkolwiek zakresie możność dokonania kontroli odwoławczej. Podkreślić nadto należy, iż zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie zwracano niejednokrotnie uwagę na to, że niespełnienie wymagań ustawowych w zakresie uzasadnienia nie może być utożsamiane z wadliwością samego rozstrzygnięcia, bowiem naruszenie przepisu art. 424 k.p.k. nie ma wpływu na treść wyroku, gdyż dochodzi do niego już po jego wydaniu. Zatem wskazane przez apelującego pewne niedoskonałości wyroku, m.in. błędy gramatyczne i językowe do których taką uwagę przywiązuje skarżący nie stanowią dostatecznej przyczyny uchylenia wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Bezpodstawnie skarżący w następnej kolejności podważa przesądzające o odpowiedzialności obwinionego ustalenia i oparcie ich na zeznaniach pokrzywdzonego I. W.. Argumenty apelacji sprowadzają się do tego, że kwestionowana jest wiarygodność zeznań pokrzywdzonego z uwagi na to, że jest to tylko jeden dowód, na podstawie którego uznano sprawstwo obwinionego, który to został „uprawdopodobniony” w sposób czysto hipotetyczny przez biegłego sądowego. Tymczasem nie jest czymś wyjątkowym w praktyce sądowej oparcie rozstrzygnięcia o zeznania jednego świadka. Niewątpliwie istotne jest, że nie liczba świadków decyduje o wiarygodności i możliwości czynienia ustaleń, ale swobodna, oparta o reguły poprawnego rozumowania, zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, ocena całokształtu materiału dowodowego, w tym zeznań nawet jednego świadka. Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka, nawet w sytuacji nieprzyznania się obwinionego do winy, nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania obrazy przepisów czy błędnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka są niewystarczającą podstawą skazania, podobnie zresztą jak niedopuszczalne jest wartościowanie zeznań tylko w zależności od zajmowanej pozycji społecznej świadka, czy też od pełnionej przez niego funkcji publicznej. Rzecz jednak w tym, że tego rodzaju "jedyny" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia. (wyrok SN z dnia 11 stycznia 1996 r. w sprawie II KRN 178/95, Lex nr 24729). Wobec powyższego odmienna w tej sytuacji ocena opinii biegłego sądowego czy zeznań pokrzywdzonego przez obrońcę obwinionego nie może być uznana za podważająca ustalenia Sądu bowiem stanowi ona niewystarczająco przekonującą polemikę z wymową materiału dowodowego i uprawnieniem Sądu wynikającym z art. 7 k.p.k. w powiązaniu z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 8k.p.w. i art. 82§1k.p.w Należy również zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, że Sąd Rejonowy pominął wyjaśnienia obwinionego czy prywatną opinię biegłego. Sąd drobiazgowo i wnikliwie opisał w jakim zakresie odniósł się do poszczególnych faktów w tym zakresie. Nie sposób zatem zarzucić, że Sąd I instancji dokonał swobodnej, dowolnej i pozbawionej logicznych podstaw ocenę materiału dowodowego.

Oczywiście niesłuszny jest także podnoszony przez skarżącego zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 kpw. Brak podstaw do przyjęcia, by w sprawie zachodziły niedające usunąć się wątpliwości i by wątpliwości te zostały przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięte na niekorzyść obwinionego. Należy zauważyć, że zasada in dubio pro reo, tj. zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść osoby obwinionej, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w sprawie w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności. Ponadto, co ważniejsze, wątpliwości o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k. to wątpliwości istniejące po stronie Sądu orzekającego, a nie strony procesowej. Dlatego też dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść obwinionego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć.

Reasumując Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do ingerowania w trafne rozstrzygnięcie Sądu I instancji, ani w zakresie ustaleń faktycznych, ani oceny prawnej. brak też jest podstaw do uznania, by orzeczenia kara nosiła cechy rażącej surowości. W szczególności Sąd Merita nie obraził wskazanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego, dokonując rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie powziął też, takich wątpliwości, które nakazywałyby sięgnięcie do reguły z art. 5 § 2 k.p.k.

Sąd Okręgowy nie uwzględnił zatem apelacji obrońcy obwinionego, utrzymując w mocy zaskarżony wyrok na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109§2k.p.w. Jednocześnie Sąd Odwoławczy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych. Podstawę orzeczenia o kosztach stanowią przepisy art. 636§1k.p.k. w zw. z art. 121§1k.p.w. w zw. z §4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.12.2017r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz art. 21 w zw. z art. 8 i art. 3ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych.