Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Częstochowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 sierpnia 2018 r.

Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Agnieszka Radojewska

Protokolant: sekr.sądowy Aleksandra Błachowicz - Dróżdż

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zawierciu Wojciecha Szczygła

po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018r.

sprawy Ł. W. s. P. i O. ur. (...) w T.

oskarżonego art. 190a § 1 kk i art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Zawierciu

z dnia 10 kwietnia 2018 r. , sygn. akt II K 750/17

orzeka:

1.  zmienia zaskarżony wyrok w zakresie punktu 1 w ten sposób, że oskarżonego Ł. W. uznaje za winnego tego, że w dniach 30 marca 2017r w M. na ul. (...) oraz w dniu 21 kwietnia 2017r w S. na ul. (...) nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 26.10.2016r sygn. akt IIK 793/16 obowiązku powstrzymania się od kontaktowania z A. Ł. (1) udając się do miejsca jej zamieszkania i nawiązując z nią rozmowę tj. występku z art. 244 kk i za ten występek na podstawie art. 244kk w zw. z art. 4 § 1 kk i art. 37 a kk w zw. z art. 34 § 1 a pkt. 1 kk i art. 35 § 1 kk wymierza oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2.  uchyla punkt 2 zaskarżonego wyroku;

3.  zmienia punkt 4 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 450,77 (czterysta pięćdziesiąt złotych siedemdziesiąt siedem groszy) złotych w tym opłatę w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania przed sądem I instancji;

4.  w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

5.  zasądza od oskarżonego Ł. W. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. Ł. (1) kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym;

6.  zwalnia oskarżonego Ł. W. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VII Ka 571/18

UZASADNIENIE

Ł. W. został oskarżony o to, że w okresie od 30 marca 2017 roku do dnia 21 kwietnia 2017 roku w M. przy ul. (...) oraz w S. przy ul. (...) uporczywie nękał A. Ł. (1) poprzez nachodzenie i śledzenie czym istotnie naruszył jej prywatność nie stosując się tym samym w tym samym miejscu i czasie do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyroku sygn. akt IIK 793/16 z dnia 26.10.2016 roku zobowiązującego go do powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzoną A. Ł. (1) tj. o czyn z art. 190a§ 1 k.k. i art.244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 750/17 orzekł:

1)  Oskarżonego Ł. W. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 190a § l k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. l1 § 2 k.k. i na podstawie art. 4 § l k.k. w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 miesiąca pozbawienia wolności,

2)  na podstawie art. 41a § l k.k. w zw. z art. 43 § l k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną A. Ł. (1) oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej A. Ł. (1) na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 1 roku,

3)  na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z § 11 ust.2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. Ł. (1) kwotę 1008 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.

4)  na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art.2 ust. l pkt 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. Ust. 1983 Nr 49 poz.223 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 390,77 złotych, w tym opłatę 60 złotych i wydatki 330,77 złotych.

Apelację w sprawie wywiódł obrońca oskarżonego zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1)  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu, że oskarżony miał zamiar spotkać się z pokrzywdzoną w dniu 30 marca 2017 roku, podczas gdy spotkanie to było przypadkowe, a przebieg spotkania z relacji pokrzywdzonej nie został potwierdzony innymi dowodami;

2)  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu, że w dniu 21 kwietnia 2017 roku oskarżony dzwonił domofonem do mieszkania pokrzywdzonej przy ul. (...), podczas gdy w swoich wyjaśnieniach zaprzeczył, aby takie zdarzenie miało miejsce, zaś brak jest wiarygodnych dowodów co do faktu przeciwnego;

3)  obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i przyznanie wiarygodności zeznaniom świadka M. J., który był partnerem pokrzywdzonej i miał interes w tym, aby popierać przedstawioną przez nią wersję zdarzenia;

4)  obrazę przepisów postępowania, a to art. 5 § 2 k.p.k. polegające na rozstrzygnięciu okoliczności nieudowodnionych na niekorzyść oskarżonego, a to okoliczności, iż oskarżony miał zostawić za wycieraczką samochodu pokrzywdzonej bukiet kwiatów oraz że oskarżony miał ustalić nowy adres pokrzywdzonej po jej wyprowadzeniu się z M., mimo iż brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na działanie oskarżonego;

5)  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść wyrażający się w przyjęciu, że zachowanie oskarżonego cechowała uporczywość w nękaniu pokrzywdzonej, podczas gdy prawidłowe ustalenia faktyczne wskazują na przypadkowość spotkania oskarżonego z pokrzywdzoną i brak zamiaru oskarżonego co do wywołania u pokrzywdzonej poczucia naruszenia jej prywatności.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Apelacja obrońcy okazała się zasadna, choć z innych niż wskazane przez obrońcę przyczyn.

Sąd Rejonowy, dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego słusznie doszedł do przekonania, iż pozwala on na przypisanie oskarżonemu zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 244 kk. Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji nie budzi zastrzeżeń, jest zgodna z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 7 k.p.k. Wadliwie natomiast Sąd Rejonowy zakwalifikował zachowanie oskarżonego jako jednocześnie wyczerpujące znamiona przestępstwa z art. 190 a § 1 kk.

Ł. W. wyrokiem Sądu Rejonowego w Zawierciu z dnia 26.10.2016r , sygn. akt II K 793/16 został skazany za czyn z art. 190 a § 1 kk na szkodę A. Ł. (1) na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat próby, na podstawie art. 72 § 1 pkt. 7 a kk zobowiązano oskarżonego do powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzoną. W dniach 30 marca 2017r w M. na ul. (...) oraz w dniu 21 kwietnia 2017r w S. na ul. (...) nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 26.10.2016r sygn. akt IIK 793/16 obowiązku powstrzymania się od kontaktowania z A. Ł. (1) udając się do miejsca jej zamieszkania i nawiązując z nią rozmowę.

Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy słusznie ustalił na podstawie zeznań A. Ł. (2) i M. J., a także funkcjonariuszy Policji którym świadkowie opisali zdarzenia. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i przyznanie wiarygodności zeznaniom świadka M. J., który był partnerem pokrzywdzonej i miał interes w tym, aby popierać przedstawioną przez nią wersję zdarzenia; obrazę przepisów postępowania, a to art. 5 § 2 k.p.k. polegające na rozstrzygnięciu okoliczności nieudowodnionych na niekorzyść oskarżonego, a to okoliczności, iż oskarżony miał zostawić za wycieraczką samochodu pokrzywdzonej bukiet kwiatów oraz że oskarżony miał ustalić nowy adres pokrzywdzonej po jej wyprowadzeniu się z M., mimo iż brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na działanie oskarżonego; co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi w sprawie.

W związku z zarzutami dotyczącymi tych naruszeń zauważyć trzeba, że w przepisach tych wyrażone są ogólne zasady prawa: prawdy i obiektywizmu. Stanowią one dyrektywy kierunkowe, których realizacji, konkretyzacji służą przepisy szczegółowe i to one mogą stanowić podstawę skutecznego zarzutu odwoławczego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011r., III KK 335/10, Lex 736755). Jako bezzasadne należało ocenić zarzuty dotyczące obrazy art. 7 k.p.k. , które sprowadzają się do kwestionowana oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji, w szczególności zeznań świadka - pokrzywdzonej i świadka M. J., oraz poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych, które doprowadziły Sąd orzekający do przypisania oskarżonym czynu z art. 244 kk i art. 190a § 1 kk.

Zdaniem apelującego, ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy jest dowolna i nie uwzględnia wszystkich ujawnionych na rozprawie okoliczności, z czym jednak zgodzić się nie można. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną prawa procesowego wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy ( art. 410 k.p.k. ) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy ( art. 2 § 2 k.p.k. ), stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego ( art. 4 k.p.k. ) i jest - z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. ). Procedując w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy wskazanych w środku odwoławczym przepisów postępowania karnego, w sposób wnikliwy rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał sprawstwo i winę oskarżonego (wadliwie jedynie kwalifikując jego zachowanie jako wyczerpujące znamiona art. 190 a § 1 kk).

Oskarżony potwierdził zdarzenia z dnia 30 marca 2017r, wskazując przy tym na przypadkowość spotkania. W tym zakresie słusznie Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonej w powiązaniu z datą urodzin pokrzywdzonej, faktem, iż z wypowiedzi oskarżonego wynikało, że chce jej złożyć życzenia urodzinowe i pozostawieniem kwiatów za wycieraczką jej samochodu. Odnośnie zdarzenia z 21 kwietnia 2017r oskarżony podał, iż nie pamięta by widział się z pokrzywdzoną. Przebieg zdarzeń tego dnia Sąd meriti zasadnie ustalił na podstawie zeznań A. Ł. (1) i M. J., wskazujących na kontakt przez domofon, rozmowę pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną przez okno i jego przebywanie w okolicach miejsca zamieszkania pokrzywdzonej, co ważne, po zmianie przez nią miejsca zamieszkania. O wiarygodności relacji świadków świadczy dodatkowo fakt, iż w każdym z tych dni zawiadomiona została policja, a relacje świadków przekazane policjantom korelują z ich opisem zdarzeń. Ocena opisanego materiału dowodowego została dokonana przez Sąd Rejonowy z uwzględnieniem zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów, ma charakter wszechstronny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych; w najmniejszym stopniu nie narusza zasady sformułowanej w art. 7 kpk . Apelujący zaś poza zaprezentowaniem własnej, odmiennej oceny dowodów, nie wykazał, aby Sąd meriti przekroczył wytyczone tym przepisem granice sędziowskiej swobody ocen i wkroczył w sferę ich dowolności; nie można bowiem wywodzić obrazy art. 7 k.p.k. z samego faktu, że przyjęte przez Sąd orzekający założenia dowodowe sprzeczne są z oczekiwaniami autora apelacji, który w sposób wybiórczy odniósł się do przeprowadzonych dowodów akcentując te dla oskarżonej korzystne, a pomijając pozostałe, dowodzące sprawstwa i winy.

Przechodząc do analizy kwestii szczegółowych, Sad Okręgowy, odmiennie niż apelujący stoi na stanowisku, że Sąd Rejonowy był w pełni uprawniony do dokonywania ustaleń stanu faktycznego, w oparciu o zeznania pokrzywdzonej i M. J. Podniesiony w tym zakresie zarzut apelacyjny sprowadza się do polemiki z prawidłową oceną tego dowodu dokonaną przez Sąd I instancji. Sąd meriti nie dopuścił się błędu przy ocenie wiarygodności dowodów, jest ona zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zeznania świadków, jak zasadnie uznał Sąd I instancji obiektywnie przedstawiały zachowania oskarżonego, świadkowie nie przejawiali wobec oskarżonego wrogości, z treści zeznań wyraźnie wynikało, iż pokrzywdzona z poczucia bezsilności zawiadomiła o przestępstwie organy ścigania, a w swych zeznaniach wskazywała na swą trudną sytuacją z powodu zachowania oskarżonego. Relacja z przebiegu zdarzeń podawana przez świadków była logiczna, konsekwentna w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, świadkowie opisywali zaobserwowane zachowanie oskarżonego precyzyjne i w sposób bardzo wyważony, ograniczając się do faktów.

W ocenie Sądu Okręgowego oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona występku z art. 244 kk. Przepis ten penalizuje zachowanie polegające na niezastosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu m.in. kontaktowania się z określonymi osobami lub zbliżania się do określonych osób. Sąd Najwyższy kilkakrotnie wypowiadał się w kwestii odpowiedzialności na podstawie art. 244 k.k. wskazując, że przedmiotem ochrony przepisu art. 244 k.k. jest orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), zawierające określony zakaz. Jednocześnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślono także, że odpowiedzialności na podstawie art. 244 k.k. podlegają również zachowania polegające na naruszeniu obowiązków orzekanych na podstawie art. 72 § 1 k.k. stanowiące element prawomocnych rozstrzygnięć kończących postępowanie główne (zob. postanowienie SN z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt I KZP 47/03, OSNKW 2004/3/35, Prok.i Pr.-wkł. 2004/4/5, Biul.SN 2004/3/19; wyrok SN z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt III KK 42/12 , Lex nr 1252719 ). Sąd Najwyższy w ostatnim z cytowanych orzeczeń wskazał, że redakcja art. 244 k.k. sugeruje, że chodzi o każdy obowiązek o treści określonej w hipotezie art. 244 k.k., o ile wynika on z orzeczenia sądu, niezależnie od tego, czy jest orzeczony jako środek karny z art. 39 i n. k.k., czy też na innej podstawie prawnej, w tym jako środek probacyjny z art. 72 § 1 k.k. W niniejszej sprawie omawiany obowiązek został określony wobec oskarżonego jako obowiązek probacyjny na podstawie art. 72§ 1 kk. Oskarżony Ł. W. w dniach 30 marca 2017r w M. na ul. (...) oraz w dniu 21 kwietnia 2017r w S. na ul. (...) nie zastosował się do sądowego zakazu.

Sąd Okręgowy nie podzielił natomiast poglądu Sądu Rejonowego co do wyczerpania przez oskarżonego znamion przestępstwa z art. 190 a § 1 kk. Przedmiotem ochrony typu czynu zabronionego określonego w art. 190a § 1 jest wolność od poczucia zagrożenia, a także wolność od wkraczania innych, bez zgody zainteresowanego, w chronioną konstytucyjnie sferę prywatności (zob. A. Golonka, Uporczywe..., s. 89 i n.; M. Jachimowicz, Przestępstwo..., s. 40 i n.). W świetle art. 190a § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten, kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż zasadniczym zachowaniem wyrażającym czynność sprawczą tego przestępstwa jest zatem uporczywe nękanie, przez co należy rozumieć wielokrotne, powtarzające się prześladowanie, których celem jest udręczenie, utrapienie, dokuczenie lub niepokojenie pokrzywdzonego Ustawodawca kryminalizuje zatem tylko takie zachowania odpowiadające nękaniu, które mają charakter długotrwały.

Zachowanie oskarżonego nie nosiło cech uporczywości, o uporczywym zachowaniu się sprawcy świadczyć ma szczególne nastawienie psychiczne, wyrażające się w nieustępliwości nękania, tj. trwaniu w swego rodzaju uporze, mimo próśb i upomnień pochodzących od pokrzywdzonego lub innych osób o zaprzestanie przedmiotowych zachowań, z drugiej natomiast strony - dłuższy upływ czasu, przez który sprawca je podejmuje. ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014 r. II AKa 18/14. ).

Jak wskazano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, by zachowanie mogło być uznane za stalking, nękanie przez sprawcę musi być uporczywe, a zatem polegać na nieustannym oraz istotnym naruszaniu prywatności innej osoby oraz na wzbudzeniu w pokrzywdzonym uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia. ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. III KK 417/13).

Zgodnie z definicją językową przez " nękanie " należy rozumieć " ustawiczne dręczenie, trapienie, niepokojenie (czymś) kogoś, dokuczanie komuś, nie dawanie chwili spokoju " (tak: Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 2, Warszawa 1984, s. 317).

Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa w pojęciu nękania mieści się powtarzalność zachowań sprawcy, a zatem do wypełnienia tego znamienia co do zasady nie wystarczy jednorazowe zachowanie sprawcy. ( wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 4 marca 2013 r. IV Ka 1795/12. Oskarżony jedynie dwukrotnie nawiązał kontakt z pokrzywdzoną : w dniu 30 marca 2017r by złożyć jej urodzinowe życzenia a w dniu 21 kwietnia 2017r dzwonił do jej mieszkania domofonem i rozmawiał przez okno. Dwukrotne zachowanie oskarżonego wbrew stanowisku Sądu Rejonowego nie wyczerpało znamion art. 190 a § 1 kk wobec braku uporczywości, powtarzalności, wielokrotności.

Z uwagi na powyższe, w niniejszej sprawie zachowanie oskarżonego naganne w znaczeniu etycznym, nie mogło być zakwalifikowane jako występek z art. 190 a § 1 kk.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie punktu 1 w ten sposób, że oskarżonego Ł. W. uznał za winnego tego, że w dniach 30 marca 2017r w M. na ul. (...) oraz w dniu 21 kwietnia 2017r w S. na ul. (...) nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiem z dnia 26.10.2016r sygn. akt IIK 793/16 obowiązku powstrzymania się od kontaktowania z A. Ł. (1) udając się do miejsca jej zamieszkania i nawiązując z nią rozmowę tj. występku z art. 244 kk..

W czasie popełnienia przestępstwa do dnia 31.05.2017r sprawca czynu z art. 244 kk podlegał karze pozbawienia wolności do lat 3, a od dnia 01.06.2017r podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Sąd Okręgowy według zasady z art. 4 § 1 kk zastosował ustawę obowiązującą poprzednio tj. w chwili czynu jako względniejszą dla oskarżonego, a na podstawie art. 37 a kk w zw. z art. 34 § 1 a pkt. 1 kk i art. 35 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym.

Oceniając społeczną szkodliwość czynu oskarżonego Sąd I instancji miał na uwadze charakter dobra, w które zachowanie godziło, sposób popełnienia czynu, motywację. Wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, powinna mu uświadomić, że popełnienie przestępstwa pociąga za sobą dotkliwe konsekwencje oraz pozwoli osiągnąć zamierzony skutek wychowawczy, wpływając zarazem na jego postawę tak, aby zrozumiał naganność własnych czynów, pozwoli ukształtować krytyczny do nich stosunek, co w przyszłości zapobiegnie ewentualnemu powrotowi do przestępstwa. Nie bez znaczenia pozostaje również konieczność kształtowania poczucia sprawiedliwości i świadomości prawnej w środowisku zarówno oskarżonego, jak i pokrzywdzonej.

Sąd odwoławczy uchylił punkt 2 zaskarżonego wyroku, jako bezprzedmiotowy wobec wyeliminowania z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 190 a § 1 kk.

Wobec zmiany w zakresie rodzaju i wymiaru kary, Sąd Okręgowy zmienił punkt 4 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 450,77 (czterysta pięćdziesiąt złotych siedemdziesiąt siedem groszy) złotych w tym opłatę w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania przed sądem I instancji a w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Jednocześnie Sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego Ł. W. na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. Ł. (1) kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym oraz zwolnił oskarżonego Ł. W. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.