Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Częstochowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2018 roku

S ąd Okręgowy w Częstochowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSO Monika Wąsowicz

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Oliwia Rajewska

po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 roku w Częstochowie

sprawy G. Z. (1)

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

o wysokość emerytury

na skutek odwołania G. Z. (1)

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w C.

z dnia 19 marca 2018 roku Nr (...)

1.  oddala odwo łanie;

2.  zasądza od ubezpieczonego G. Z. (1) na rzecz organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału
w C. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 marca 2018 roku numer (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. przyznał ubezpieczonemu G. Z. (1) zaliczkę na poczet przysługującej emerytury. Do obliczenia emerytury przyjęto kwotę składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem ich waloryzacji, zaewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąca, od którego przyznano emeryturę w wysokości 117.896,37 złotych, kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego w wysokości 734.903,01 złotych oraz kwotę środków zaewidencjonowanych na subkoncie, z uwzględnieniem ich waloryzacji w wysokości 50.814,72 złotych. Następnie sumę tych kwot podzielono przez średnie dalsze trwanie życia, tj. przez 219,60 miesięcy, co dało kwotę 4.119,37 złotych. Wypłata podlega zawieszeniu, z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia. Równocześnie wskazano, iż za okres od 29 listopada 1971 roku do 25 kwietnia 1976 roku oraz od 21 kwietnia 1978 roku do 31 grudnia 1978 roku przyjęto wynagrodzenia minimalne.

W odwołaniu wniesionym do Sądu ubezpieczony G. Z. (1) wniósł
o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do rekompensaty podnosząc, iż
w (...) S.A. w okresie od 29 listopada 1971 roku do 31 sierpnia 1991 roku pracował w warunkach szczególnych jako elektromonter. Na potwierdzenie charakteru swojej pracy wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, w tym świadectwa pracy w warunkach szczególnych oraz zeznań świadków.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w C. wniósł
o oddalenie odwołania wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

S ąd Okręgowy ustalił, co następuje:

G. Z. (1) urodził się (...).

W dniu 26 kwietnia 2013 roku ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury, co załatwione zostało odmownie decyzją z dnia 6 maja 2013 roku z powodu nie wykazania wymaganego 15-letniego okresu pracy
w szczególnych warunkach (nie uznano zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w C. na stanowisku elektromontera w okresie od 29 listopada 1971 roku do 25 kwietnia 1976 roku oraz od 21 kwietnia 1978 roku do 31 sierpnia 1991 roku, ponieważ praca nie była wykonywana stale
i w pełnym wymiarze czasu przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej
i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych). Ubezpieczony nie zgodził się z powyższą decyzją i zaskarżył ją do Sądu Okręgowego w Częstochowie – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem z dnia 21 marca 2014 roku zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury od dnia 1 kwietnia 2013 roku. W wyniku rozpoznania apelacji organu rentowego Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 7 maja 2015 roku w sprawie sygn. akt III AUa 1140/14 zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie.

W dniu 26 lutego 2018 roku ubezpieczony wniósł o przyznanie mu prawa do emerytury w związku z ukończeniem powszechnego wieku emerytalnego wraz
z rekompensatą.

W Przedsiębiorstwie (...)”
w C. ubezpieczony zatrudniony był w okresie od 29 listopada 1971 roku do 31 sierpnia 1991 roku na stanowisku elektromontera.

Zakład ten wykonywał szeroko rozumiane prace budowlane, w tym w szczególności montaż hal i budowę zakładów przemysłowych.

Do obowiązków ubezpieczonego na stanowisku elektromontera należało doprowadzenie i stałe zapewnienie stanowisk roboczych w energię elektryczną. Prace te wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

(vide: akta rentowe, akta tut. S ądu sygn. akt IV U 1314/13)

S ąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o emeryturach pomostowych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku, poz. 664 ze zm.) rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub
w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat.

Rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS (ust. 2).

W myśl zaś art. 2 pkt 5 ustawy rekompensata stanowi odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej.

Z analizy powyższych przepisów wynika, iż celem rekompensaty jest złagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych przy pracach w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Realizacja tego celu następuje jednak nie poprzez umożliwienie wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, lecz poprzez odpowiednie zwiększenie podstawy wymiaru świadczenia. Warunkiem uzyskania tej rekompensaty jest nie uzyskanie prawa do wcześniejszej emerytury oraz wykazanie okresu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat.

W niniejszej sprawie niekwestionowanym jest, iż G. Z. (1) spełnił jeden z warunków przyznania prawa do rekompensaty, albowiem nie był on uprawiony do pobierania prawa do wcześniejszej emerytury. Spornym pozostało zatem jedynie ustalenie, czy legitymuje się on wymaganym 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach.

Ubezpieczony w celu wykazania spornego okresu pracy w warunkach szczególnych przedłożył świadectwo pracy w warunkach szczególnych z (...)” S.A. w C. potwierdzające jego pracę od 29 listopada 1971 roku do 31 sierpnia 1991 roku na stanowisku elektromontera. Na potwierdzenie charakteru swojej pracy domagał się nadto przeprowadzenia dowodu z zeznań wskazanych przez niego świadków.

Sąd oddalił zgłoszone przez odwołującego wnioski dowodowe, albowiem w sprawie niekwestionowanym był zarówno okres jego pracy, jak i charakter wykonywanych przez niego prac w „(...)S.A. w C.. Sporna pozostała jedynie interpretacja przepisów dotycząca możliwości zaliczania prac w warunkach szczególnych z pominięciem ich branżowego przyporządkowania.

W tym zakresie Sąd Okręgowy w pełni zgadza się ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, rozpatrującego sprawę odwołującego o prawo do wcześniejszej emerytury, w której mimo niewątpliwego charakteru pracy ubezpieczonego w Przedsiębiorstwie (...) w C. na stanowisku elektromontera, odmówiono jej zaliczenia do warunków szczególnych, zgodnie z wykazem A, dział II rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, tj. do prac przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych. W tym zakresie sąd wskazywał na branżowy charakter wykonywanych przez pracodawcę ubezpieczonego prac, a polegających na budowie hal i zakładów przemysłowych,
a nie na pracach energetycznych. Okoliczność, że przedsiębiorstwo, w którym był zatrudniony ubezpieczony, korzystało z energii elektrycznej i urządzeń taką energią zasilanych i w związku z tym zatrudniało elektromonterów nie oznacza, że byli oni tym samym zatrudnieni w energetyce, gdyż nie byli zatrudnieni w przedsiębiorstwie zajmującym się wytwarzaniem i przesyłaniem energii elektrycznej i cieplnej oraz montażem, remontami i eksploatacją urządzeń elektroenergetycznych. Sąd Okręgowy w pełni podziela powyższe stanowisko. Dodatkowo jego prawidłowość ugruntowana jest w orzecznictwie. Powyższe wynika chociażby wprost z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2014 roku w sprawie sygn. akt III UK 64/14 (LEX nr 1646394), zgodnie z którym przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenia dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy. Stanowisko to doprecyzował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 roku w sprawie sygn. akt I UK 21/10 (LEX nr 619638), w którym wskazał, że "wyodrębnienie poszczególnych prac ma charakter stanowiskowo-branżowy. Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego. Taki sposób kwalifikacji prawnej tychże prac nie jest dziełem przypadku. Specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym". Również z wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 roku w sprawie sygn. akt II UK 110/16 (LEX nr 2306393) wskazano, iż wykonywanie takiej samej pracy w innej branży, bądź przypisywanie stanowiska do branży, w której nie zostało ono wymienione nie może prowadzić do uznania tej pracy za wykonywaną w warunkach szczególnych.

Z uwagi na nie uwzględnienie okresu pracy ubezpieczonego
w Przedsiębiorstwie (...) w C. jak pracy w warunkach szczególnych, a w konsekwencji nie wykazanie wymaganego 15-letniego okresu pracy w tym charakterze, G. Z. (1) nie spełnił warunków do przyznania mu prawa do rekompensaty.

Wywodząc z powyższego orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 47714 § 1 k.p.c.

O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku, poz. 265).